خیال کردم یه عمر با من می مونه  

                          گمون کردم واسم یه همزبونه

                                        نگفته بود پی یه عشق دیگس

                      تا تحقیر بشم و دل بسوزونه

                                 نگفت به فکر فرصتی دوبارس

                                                    برای دل بریدن فکر چارس

                       نگفت به فکر تحقیر نگامو

                                                        شکستن غروری پاره پاره اس

                        حالا به مرگ من راضی نمیشه

                                             می خواد جون بکنم واسش همیشه

                           به اون ظالم بگین نفرین این دل...

میدونم که چشم براته اون کسی که با تو یاره

امّا احساس قشنگی تو رو یاد من میاره

مثل آیینه رو به رومه شبای با تو شکفتن

هنوزم یاد گذشته منو راحت نمی زاره

هر جای دنیا که باشی با شنیدن ترانم

میدونم اینو می فهمی هنوزم پر از بهانم

تو خودت خواستی و رفتی من که تقصیری نداشتم

از همون روزی که حرف عشق تو فال من شد

چشم پاک تو خدای دل خوش خیال من شد

من به یومن بودن تو رو ، سیاهی خط کشیدم

امّا از همه حضورت تنها سایه ات مال من شد

من با گریه هام می گفتم واسه جدایی زوده

تو با خنده هات می گفتی بین ما هیچی نبوده

همه روزای خوب و خیلی آسون پس گرفتی

من پیش چشات شکستم امّا تو هیچی نگفتی

تو که تقصیری نداری سادگی از دل من بود

فکر دوست داشتنت انگار یک خیال قدقن بود

نه به فکر انتقامم ،  نه به فکر راه چاره

سهم من از تو و عشقت یک نگاه بی قراره

من گلایه ای ندارم همه چیز و خوب می دونن

اگه حتی بگی برگرد من کنارت نمی مونم

   تصمیمم را گرفتم . احساس می کردم کوهی از قدرت و اطمینان و بی باکی در

   سینه دارم . می خواستم به او بگویم که از کودکی خانه کوچک قلبم به امید او پر

   نور و گرم بوده است . وقتی کنارش ایستادم گلویم خشک شد ، سرم را پائین

   انداختم . دفترچه خاطراتش روی میز بود ... داخل یک قلب سرخ رنگ ... ؛

   اسم کس دیگری را نوشته بود

روزگاری غم تنهائی روانفرسائی تار و پود وجودم را فرا گرفته بود ، نه لبخند امیدی بر لب داشتم و

 نه فروغ عشقی بر دیدگانم می درخشید . قلب من همواره در جستجوی همائی بود که بر ساحت آن

سایه ای از مهر بگستراند و گرمی و جذبه و شور بذان بخشد . بهاران و خزانهای بیشمار از پس هم

میامدند و آرام آرام می گذشتند و فراموشی بر آنها دامن میگسترد .

نه لبخند گلهای زیبای بهاری و نه شکفتن شکوفه های دل انگیز و رقص گلبرگهای لطیفشان در بالهای

رقصان نسیم سحری ، نه غروب دلنواز پائیز و نه ریزش برگهای خزان زده ، نه فروغ انوار زرّین

خورشید جهان افروز و نه پرتو دل انگیز و دریائی ماه در شب های آرام پر ستاره و نه ریزش آبشاران

و نه نجوای روح نواز امواج دریاهای نیلگون و نه پرتو دل انگیز ستارگان زیبا و نه رنگ فیروز گون

آسمان هیچکدام در قلب حسرت کشیده من اثری نداشتند و شعله روی پرتو افشان ذرّات وجود

بی سامانم نبود !!!

زندگی با تمام زیبائیهای درخشان و خیره کننده اش برای من مفهوم واقعی خود را از دست داده بود ،

روزها یکی پس از دیگر میامدند و می گذشتند ، سالها ، ماهها ، شبها ، روزها برایم یکنواخت و خسته

کننده شده بودند  . بارها از دیدن گلهای شاداب بهاری لذت می بردم و از رقصیدن شکوفه های سپید

جامه نور رسیده در بالهای رقصان نسیم سحری قلبم شاد میگشت و باز اندک غمی جانفرسا بر وجودم

دامن میکشید ، بدانسان با زندگی بی سامانم خو گرفته بودم که گویی قلب من سالها پیش مرده بود ، !!!

هرگز دلم نمی خواست بر روی کسی لبخند بزنم ، لبخندهایم در لبهایم خشکیده بودند و اشگهایم در

چشمانم دیگر در آسمان قلب من ستاره ای نمی درخشد . !!!

      ببخش عروس قصه دلم جوونه کرده

      با تو اگه یه لحظه نا مهربونی کرده

      چه سرنوشت خوبی وقتی خود خدا هم

      برای خوشبختیمون پا در میونی کرده

      عروس خوب قصه ، عروس آرزوها

      وقتی که خیلی تنهام قهر نکن با چشمام

      قهر نکن عشق من ، قهر تو آتیشمه

      من نمی خوام بسوزم وقتی دلت پیشمه

      برای داشتن تو چه راه دوری رفتم

      دلم می خواد بدونی راهو چه جوری رفتم

     اگر شکوفه امیدی در قلب هایمان جوانه نزند .

     اگر برق نگاهی قلب هایمان را گرم نسازد .

     اگر گرمی مهری بر جانهایمان دامن نگسترد .

     اگر اشک شوقی بر گونه هایمان جاری نگردد .

     اگر دستی با مهر پیشانی تب دارمانرا نوازش ندهد .

     اگر ، آنچه را که قلب هایمان می گوید دیدگانمان گواهی ندهد .

     اگر سخنان شیرینی از محّبت نوازش گر جانهایمان نگردد .

     اگر آهنگ دل انگیزی تارهای روح و جانمان را مرتعش نسازد .

     اگر غروب دل نوازی در خاطره هایمان بجای نماند .

     اگر ساحت قلب هایمان را از فروغ نوع دوستی و صفا نیارائیم .

               ((زتدگی جهنّم سوزانی بیش نیست ))

   دوباره خزون اومد نم نم بارون می زنه تو صورتم

   بوی خاک ونم کوچه میگه هنوز دیوونتم

   رعد و برق فهمیده انگار زندگیم شده غم انگیز

   دستای کیو گرفتی زیر بارون

   می خوام اینجا با تو باشم زیر بارونا دوباره

   ولی افسوس نه تو هستی نه دیگه بارون می باره

   خزونم داره میره نموند برگی رو درختا

   من هنوز منتظرم توی جاده تک وتنها

   دیگه بارون نمی باره توی جاده پر برفه

   به خدای آسمونا عشقت از یادم نرفته

   می خوام اینجا با تو بباشم زیر برف و باد و بارون

   نیایی با خاطراتت سر میذارم به بیابون

                                  غربت من هر چی که هست از با تو بودن بهتره

                                           آخر خط زندگی این نفسای آخره

                                 وقتی دارم با هر نفس از این زمونه سیر میشم

                                 وقتی با یک زخم زبون از این و اون دلگیر میشم

                                         این آخر راه دیگه باید که تنها بمیرم

                                     تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم

                                        باید برم ، باید برم ، باید که بی تو بپرم

                                    آخ که چه سنگین می زنه این نفسای آخرم

                                    سکوت من نشونه رضایتم نیست می دونی

                                   گلایه هامو می تونی از سوی چشمام بخونی

                                     بگو آخه جرمم چیه که باید اینجور بسوزم

                                     هیچی نگم ، داد نزنم ، لبامو رو هم بزارم

                                    در به در غزل فروش منم که گیتار می زنم

                                با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار می زنم

                            نفرین به عشق و عاشقی ؛ نفرین به بخت و سرنوشت

                               به اون نگاه که عشق تو تو سرنوشت من نوشت

                             نفرین به من ، نفرین به تو ؛ نفرین به عشق من و تو

                                     به ساده بودن من و یا اون دل سیاه تو

           مثل شعرای قدیمی بوی کهنگی گرفتم

           دیگه تازگی ندارم خیلی زود از یادت رفتم

           این روزا چند خطی هم شعر توی تنهاییم نوشتم

           حیف همه بیتاش همینجا خیلی زود از یادت رفتن

           یادمه برام می گفتی توی حرفات از صداقت

           عشق نه خیلی بالاتر ؛ آره از ته رفاقت

           کو کجاست این همه حرفات ؟ خیلی زود از یادت رفتن

           کو کجاست عشق تو چشمات ؟ خیلی زود از یادت رفتن

           من شکستم این دلم رو پی اعتماد با تو

           دلمو خشک کردم اما بی تو و با یاد با تو

           دلم اینجا توی سینه بی تو پوسید و نگفتم

           تو دلم غصم همینه خیلی زود از یادت رفتم

           گله ای ندارم از تو می دونم سیاه بختم

           گله ام فقط همینه خیلی زود از یادت رفتم

                        شب شد و باز هوای تو پیچیده توی خاطرم

                        چیکار کنم بیرون نمیره از سرم

                        نمی دونم به کی بگم دلم هوا خواه تو بود

                        بعد خدا زیراین گنبد کبود

                        نمی دونم چطور دلم اسیر زندون تو شد

                        طفلی دلم که بی خبر ناخونده مهمون تو شد

                        نفهمیدم برق نگاهت شمع یه خونه دیگست

                        نمی دونستم که سرت مونده رو شونه هوس

                        اگه تو پیشم بمونی یه جون تازه می گیرم

                        اگه تو با من بمونی همیشه برات می میرم

    در حالی که از پنجره اتاق به دوردست ها می نگرم ، از سیاهی شب تمام وجودم می لرزد.

    شبی که سکوت را برایم معنا می کند ، شبی که غروب لحظه هایم را نزدیک می کند . اما

    با این حال ستاره ها را می بینم که عاشقانه سوسو می زنند .

    پروردگارا ، به کدامین گناه مجازات شده ام ؟ من که مهربان بودم و وفا رسم زندگی ام بود!!

    در دو راهی قرار گرفته ام . نه راه پس دارم نه راه پیش ... به یادم می آید که می گفتند ؛

    دنیا بی وفا است . اما من با خود می گویم که این دنیا خدایی هم دارد و کلی مجازات برای

    کسی در نظر می گیرد که قلبی را بی صدا می شکند .

    غم بر صدایم رخنه کرده ، نفسهای خسته ام روی غربت تنها ییم سنگینی می کند ..... !!!

     نه می توانم حرف بزنم و نه می توانم سکوت لحظه هایم را در هم بشکنم . این زخمی است

    که از تو بر قلبم  به یادگار مانده . دلم مانند قاصدک دلتنگ است . دلتنگ تو و دلتنگ حرفهایت .

    دلتنگ خنده هایت که قفل حصارهای شیشه ای قلبم را  می شکست . آری دلتنگم ... دلتنگ

    لحظه هایی که معصومانه می میرند . از نگاهم پیداست که به چه می اندیشم .مادرم با نگاه

    خود می گوید : زندگی بی وفا است و سهم چشمهای بارانی تو ،گریه بی صدا است . چنان در

    افکار توهستم که به پرپر شدنم می نازم ... به آن امید که باد مرا به سراغ تو خواهد آورد ،اما

    افسوس و صد افسوس که هیچ وقت تو را نمی بینم .

    لحظه های رفتنت ، نجیبانه روی سکوت تنهاییم لانه کرده ... در خیالم صدای قدمهایت را

    می شنوم که به سوی غربت تنهاییم قدم بر می دارد ، اما افسوس که این خیالی بیش نیست.

    برایم می گفتی صدایت دلنشین است ، اما با صدای رفتن تو ، صدای گرفته ام دیگر طنین

    نخواهد داشت . دیگر هیچ چیز برایم زیبا نیست و هیچ عطری به مشامم خوش نمی آید.

    چشمانم از عشق تو ، تا دیروز می درخشید ، اما نمی دانی حالا چه غمگین شده اند .

    دلهره عجیبی تمام وجودم را در بر گرفته است . نمی دانی به دنبال چه می گردم آه سوزناکی

    سکوتم را در هم می شکند و به دنبال آن اشکهای سردی را که بر گونه یخزده ام جاری

    می شوند ، احساس می کنم .

    ای عشق من ، اگر مرا دوست نداشتی  ، می توانستی آهسته بگویی تا من هم آهسته گریه کنم

    شاید خودم را راضی به پرواز تو می کردم . من طاقت این همه دوری و جدایی را ندارم  و حالا مانند

    شمع قطره قطره آب می شوم . آیا می آیی تا در کنار هم باشیم و من هم از غصه رهایی یابم ؟!!!